«مگان ۲» که با بودجه ۲۵ میلیون دلاری (دو برابر نسخه اول) و ادعای ارتقا به ژانر علمی – تخیلی ساخته شده، نه تنها نتوانسته جوهره نبوغ آمیز اثر سال ۲۰۲۳ را تکرار کند، بلکه در دام کلیشههای صنعتی گرفتار شده و به ماشینی تقلیل یافته که بی وقفه تقلید میکند و هرگز قادر به برقراری ارتباط منطقی میان دو قسمت خود نیست.
در «مگان ۲»، همانند قسمت اول، پرسشهای بنیادین درباره هوش مصنوعی مطرح میشود. فیلم با نمایش آملیا، یک ربات نظامی سرکش که از دل پیشرفتهای دولتی سر برآورده، نه تنها به ترسهای دیرینه بشر از ماشینهای خودآگاه و شورشی میپردازد، بلکه استعارهای از رابطه پیچیده ما با فناوری نیز ارائه میدهد. چرا که بشر از هوش مصنوعی همانند انسانهای فضایی و اجنه میترسد، اما به دلیل محدودیت دسترسی به منابع و سرعت بالای آن، ناگزیر به استفاده برای حل مشکلات است.
این جنبه، با توجه به فضای کنونی بحثهای مربوط به هوش مصنوعی، بسیار بهموقع است.
با این حال، فیلم در پرداختن به این مباحث عمیق، گاهی سطحی عمل کرده و به جای کاوش واقعی، صرفاً به ارجاعات گذرا اکتفا میکند؛ گویی لایههای درونی داستان، قربانی نیاز به حفظ ضرباهنگ سریع و جلوههای بصری شدهاند.
در قسمت اول، فیلم با تمرکز بر رابطه عمیق و تا حدی نگرانکننده «کدی» با ربات همراهش، به موضوعاتی چون تنهایی کودکان، خلاء عاطفی ناشی از فقدان والدین و وابستگی افراطی به فناوری پرداخت؛ اما در «مگان ۲»، این روابط کم رنگ شدهاند.
پیوند بین جما و کدی که در قسمت اول نیروی محرکه احساسی داستان بود، اکنون جای خود را به آزمایشگاههای مخفی، توطئههای شرکتی و نبردهای رباتیک داده است. این تغییر، اگرچه به فیلم ابعاد اکشنتری میبخشد، اما باعث کاهش عمق احساسی و لایههای روانشناختی شده که مخاطبان را در قسمت اول درگیر کرده بود.
۱۹ مرداد ۱۴۰۴ - ۱۹:۱۶
فیلم «مگان ۲» که قرار بود تداوم هوشمندانه یک پدیده سینمایی باشد، اثری است که همچون ربات محوریاش، فاقد روح و عمق است.
نویسنده : مهدی صالحی*
ثبت دیدگاه