ریسک تصمیم‌گیری ژاپن و چین چه کردند؟

بیاییم شفاف باشیم؛ جهان ، با همه بدخواهی‌ها و مثبت‌انگاری‌ها یک واقعیت است، همان‌طور که ما یک واقعیت برای آنها به شمار می‌آییم؛ واقعیتی که از تصمیم‌گیری‌های پرریسک یا کم‌ریسک برخاسته است، چگونه؟ به شرح و تحلیل این چند نکته؛ یکم) ریسک تصمیم‌گیری اصطلاحا در رشته میان‌رشته‌ای به نام «مدیریت ارتباطات» به ما می‌آموزد که هرگاه تصمیم‌گیری به سمت کنترل سه بخش رفت، ما توانسته‌ایم ریسک تصمیم‌گیری را پایین بیاوریم. آن سه بخش چیست؟ «ریسک مالی ، ریسک قانونی یا مقرراتی، ریسک حاکمیتی یا سازمانی». پربیراه نیست اگر بگوییم تصمیم ژاپن پس از بمباران اتمی دو شهر بزرگ مرکزی و مرزی -هیروشیما و ناکازاکی- برای امضای معاهده «نداشتن ارتش» و سپردن امنیت مرزهای بیرونی به امریکا، لحظه دراماتیک و بسیار دشواری بوده است؛ اما آن زمان، ریسک تصمیم‌گیری برای آنها این بود که ما قرارمان این باشد از راه اقتصاد با تکیه بر انتخاب «مدل توسعه انسانی» -گرفتن آموزش همراه تکنولوژی-دشمن بیرونی را زمین بزنیم و دیدیم زمین زدند. چند سال بعد، ژاپنی‌ها عضو جی۷ شدند؟ دقیقا ۲۵ سال از آغاز توسعه .۱۹۷۵ میلادی و البته ۳۰ سال بعد از بمباران اتمی .کانادا هفتمین بود که بعدا پیوست.حالا ژاپنی‌ها در کنار دیگر کشورهای توسعه یافته و دشمنان دیروز و در برابر متفقین -به عنوان یکی از کشورهای متحدین در جنگ جهانی دوم- می‌نشستند و تصمیم می‌گرفتند. تصمیم‌های بزرگ برای خود و شرکای‌شان. همین‌قدر واقعی.اینک، بد نیست از خود بپرسیم ژاپن از کشورهای خاورمیانه ، ضد امریکایی‌تر بود یا این کشورها از ژاپن؟ ژاپن از امریکا بیشتر لطمه دید و ویران شد یا ما و این کشورها؟ پرسش‌هایی همین‌قدر واقعی و ساده البته.دوم) یادم نمی‌رود مجله اشپیگل آلمان -پس از فروپاشی دیوار برلین تیتر روی جلدش این بود: «بازندگان جنگ گرم- برندگان جنگ سرد». حتما فراموش نکرده‌ایم که آلمان هم مانند ژاپن یکی از همان کشورهای بازنده در بلوک متحدین در برابر متفقین بود؛ حالا خود را برنده می‌نامید، نمی‌دانم کسی را سراغ داریم که بگوید؛ نه، آلمان و ژاپن بازنده شدند و متفقین در جنگ سرد، برنده؟ حتما، نه!سوم) مدیریت یا کنترل ریسک، در رشته میان رشته دیگری به نام مدیریت ارتباطات و این روزها مدیریت روابط بین‌الملل درس دیگری را نیز -این‌بار، با تکیه بر تجربه چین- به ما می‌دهد؛ چه درسی؟