استاد اخم کرد و متنی ارزشمند خلق شد!

به گزارش اسرار، نمایشنامه «مصاحبه» به نویسندگی محمد رحمانیان از جمله نمایشنامه‌های فارسی است که در دوره‌های گوناگون مورد توجه بوده و تاکنون کارگردانان متعددی این متن را در ایران و کشورهای دیگر روی صحنه برده‌اند.این روزها هم اجرایی تازه از این نمایشنامه با کارگردانی فرشاد کوکبیان در خانه هنر دیوار روی صحنه است. البته این نمایشنامه فقط روزهای شنبه در این سالن اجرا می‌شود.به انگیزه اجرای دوباره نمایشنامه «مصاحبه» و با در نظر گرفتن شرایط جهان که همچنان آتش جنگ در ان شعله‌ور است، مروری داریم بر تعدادی از اجراهایی که از این نمایشنامه روی صحنه رفته است.
اولین بار خود رحمانیان بود که این نمایشنامه را اجرا کرد؛ اجرایی که سال ۷۶ در شانزدهمین جشنواره تئاتر فجر روی صحنه رفت و این نمایشنامه را به عنوان یکی از متون درخشان فارسی معرفی کرد. در آن اجرا مهتاب نصیرپور و حبیب رضایی به ایفای نقش پرداختند و صدای کیکاووس یاکیده و نرگس فولادوند نیز آنان را همراهی می‌کرد.
نمایشنامه «مصاحبه» همان گونه که از عنوانش برمی‌آید، گفتگویی است دو نفره و شامل دو اپیزود با نام‌های «کشتن گربه بابا فونتن» و «دیگر مرا صدا نزن مادر» است.
اما داستان نگارش این نمایشنامه چه بود؟
محمد رحمانیان در توضیحی که به سال ۱۳۹۳ بر نسخه چاپی این نمایشنامه نوشته است، شرح داده که استادش حمید سمندریان چگونه باعث و بانی نوشتن نمایشنامه‌ای شده که همچنان به حیات خود در تئاتر ایران ادامه می‌دهد.
این ماجرا را با روایت او می‌خوانیم:
«پاییز سال ۱۳۶۶. دانشجوی سال دوم تئاترم. برای درس کارگردانی با حمید سمندریان، نمایشنامه «معجزه‌گر» اثر ویلیام گیسبون را انتخاب می‌کنم. نمایشنامه را بسیار دوست دارم و برای اجرای درست آن بسیار زحمت می‌کشم. توقع دارم استاد از اجرا تعریف کند و مرا تشویق. برعکس، سمندریان اخمی می‌کند و می‌گوید: «داری خودتو پشت میزانسن قایم می‌کنی ممد!» توضیح بیشتری می‌خواهم. لبخندی می‌زند و می‌گوید:«برو «حادثه در ویشی» رو کار کن!» نمایشنامه را قبلا خوانده‌ام. منظورش را می‌فهمم. نمایشی با میزانسن‌های ثابت و کم‌تحرک، آدم‌هایی که روی نیمکت نشسته‌اند و حرف می‌زنند. بعدتر سمندریان برایم می‌گوید: کارگردانی یعنی هدایت درست بازیگران، نه دواندن بی‌دلیل آن‌ها در این سوی و آن سوی صحنه. «حادثه در ویشی» را اجرا نمی‌کنم اما نقد بی‌رحمانه‌ سمندریان باعث می‌شود در بهار ۱۳۶۷، قسمت اول «مصاحبه» را بنویسم؛ «کشتن گربه بابا فونتن» … و این همزمان می‌شود با آغاز دوره ممنوع شدن فعالیتم در تئاتر. یادداشت‌های قسمت دوم را نوشته‌ام ولی حال و حوصله‌ای برای نوشتن نمایشنامه ندارم.
پاییز سال ۱۳۷۶. دوباره به کار دعوت می‌شوم. «مصاحبه» بدجوری بیخ گلویم مانده است. به سرعت نوشتن قسمت دوم را آغاز می‌کنم و دو هفته شبانه‌روز می‌نویسم تا سرانجام، شبی از شب‌های آبان، نمایشنامه تمام می‌شود؛ «دیگر مرا صدا نزن مادر!»
در بهمن ۱۳۷۶ این دو نمایشنامه برای نخستین بار اجرا می‌شوند…
خوب یاد بد، حمید سمندریان تنها مسبب نگارش این نمایشنامه است.»
استاد اخم کرد و متنی ارزشمند خلق شد!
مهتاب نصیرپور در نمایش «مصاحبه»
این متن روایتگر داستان دو جوان به نام‌های صفیه و نعیم است که هر یک به نوعی در پیله تنهایی خود گرفتار شده‌اند. در کشور الجزایر، انقلابی بزرگ روی داده که حوادثی تلخ و شیرین را برای آنها رقم زده است. حالا پس از فرو نشستن طوفان انقلاب و گرد و غبار ایدئولوژی و تعصب هر دو متهم به قتل هستند …
با اجرای این کار، حبیب رضایی اولین حضور حرفه‌ای خود را روی صحنه تجربه کرد و از آن پس به عنوان یکی از بازیگران ثابت رحمانیان در بیشتر نمایش‌های او حاضر شد.
نمایش «مصاحبه» سال ۷۸ همراه با دیگر نمایش رحمانیان، «مجلس‌نامه» به صورت رپرتواری در تالار چهارسو مجموعه تئاتر شهر در قالب اجرای عمومی روی صحنه رفت.
در این اجرا صدای احمد آقالو و نگار عابدی، بازیگران نمایش را همراهی می‌کرد.