اسکار برای سینمای ایران تنها یک جشنواره نیست؛ سکویی است برای نمایش هویت فرهنگی و فرصتی برای دیدهشدن در عرصه جهانی. انتخاب نماینده ایران در بخش «فیلم بینالمللی» هر سال با جدلها و بحثهای فراوان همراه است. اما امسال، ماجرا رنگوبوی متفاوتی دارد. چهار فیلم «پیرپسر» به کارگردانی اکتای براهنی، «زن و بچه» ساخته سعید روستایی، «ناتور دشت» از محمدرضا خردمندان و «غریزه» به کارگردانی سیاوش اسعدی هرکدام نماینده بخشی از سلیقه و جریانهای سینمایی کشور شدهاند و حالا رقابت آنها به عرصهای غیررسمی اما پرشور در شبکههای اجتماعی کشیده شده است.
هرچند هنوز کمیته انتخاب به جمعبندی نرسیده، اما شبکه اجتماعی ایکس (توییتر سابق) از مدتها پیش میزبان یک نظرسنجی خودجوش و پرهیجان شده است. کاربران بدون تعارف دیدگاههای خود را بیان میکنند و نظراتشان از تحسین و امیدواری تا تردید و انتقاد گسترده است. همین جدالها نشان میدهد که فضای مجازی به نوعی پیشداوری درباره نماینده احتمالی ایران در اسکار تبدیل شده است.
در میان گزینهها، «پیرپسر» بیش از همه بر سر زبانهاست. فیلمی که هم در گیشه رکوردشکنی کرده و هم در نقدهای سینمایی مورد توجه قرار گرفته است. بسیاری از کاربران آن را تنها شانس جدی ایران در اسکار میدانند و به بازی درخشان حسن پورشیرازی اشاره میکنند؛ اما گروهی دیگر معتقدند موج تعریفها بیش از آنکه ناشی از کیفیت فیلم باشد، برآمده از جو اجتماعی شکلگرفته پیرامون آن است.
جنجالهای سیاسی و اجتماعی پیرامون «پیرپسر» هم باعث شده این اثر فراتر از یک فیلم سینمایی به موضوعی عمومی تبدیل شود. گستره همین بحثها، شانس دیدهشدن آن را چند برابر کرده است.
۲۸ مرداد ۱۴۰۴ - ۱۶:۰۰
انتخاب نماینده ایران برای اسکار ۲۰۲۵ اینبار پیش از آنکه به تصمیم کمیته رسمی برسد، در میدان پرهیاهوی شبکههای اجتماعی محل بحث و جدل شده است؛ جایی که چهار فیلم «پیرپسر» از اکتای براهنی، «زن و بچه» از سعید روستایی، «ناتور دشت» از محمدرضا خردمندان و «غریزه» از سیاوش اسعدی، هر یک طرفداران و مخالفان پرشوری دارند و کاربران بیپرده درباره شایستگی یا ناکارآمدیشان مینویسند. در این میان، «پیرپسر» بیش از دیگران در مرکز توجه قرار گرفته و به موضوعی فراتر از سینما بدل شده است.
ثبت دیدگاه