.به گزارش اسرار، سیدعباس صالحی پنجشنبه شب در آیین رونمایی از مستند «پرواز پروانهها» در تالار وحدت که به زندگی دو بیمار نخبه پروانهای اختصاص داشت، اظهار داشت: گاهی واژهها از بیان آنچه باید گفت ناتوان میمانند. امشب در مستندی که دیدیم، روایت خانواده پرویزی جلوهای از مهر، صبوری و شفقت بود؛ خانوادهای که با چتر محبت خود توانست فرزندانش را به جایگاهی برساند که بسیاری حتی رؤیای رسیدن به آن را در سر ندارند.وی افزود: این خانواده برای ما نمادی از توانستن هستند؛ الگویی روشن از اینکه چگونه «خواستن» میتواند به «توانستن» تبدیل شود، هم در مقیاس فردی و هم در سطح ملی. به پدر و مادر این خانواده تبریک میگویم که با ایمان و تلاش، معنای واقعی رؤیا را تعبیر و تفسیر کردند و به فرزندان گرامیشان نیز تبریک میگویم که با پشتکار و امید، موانع را پشت سر گذاشتند و میتوانند الهامبخش نسل جوان در رؤیاسازی و آیندهپردازی باشند.صالحی گفت: برای این خانواده عزیز، آیندهای درخشان متصوریم؛ چرا که با شکیبایی و مهر خویش، به زندگی ما و نسلهای بعدی معنا و امید بخشیدند.آیین رونمایی از فیلم مستند «پرواز پروانهها» به نویسندگی و کارگردانی علیرضا محمدی، که به زندگی ۲ بیمار نخبه پروانهای (ایبی) محمدمهدی و زهرا پرویزی اختصاص دارد، با حضور سید عباس صالحی وزیرفرهنگ و ارشاد اسلامی، اسماعیل بقایی سخنگوی وزارت امور خارجه، سید سجاد رضوی معاون درمان وزارت بهداشت، نمایندگان ادیان و مذاهب، جمعی از مسوولان، پزشکان، خیرین و بیماران مبتلا به بیماری ایبی و خانوادهایشان ۱۵ آبان در تالار وحدت برگزار شد.در این آیین، علیرضا محمدی نویسنده و کارگردان مستند «پرواز پروانهها» با اشاره به روند ساخت این مستند افزود: فیلم پرواز پروانهها حاصل نگاهی آزاد و انسانی به زندگی خانواده محترم پرویزی است. این خانواده، نمادی از صبر، ایمان و امید در برابر دشواریهای زندگی هستند. تلاش کردم با نگاهی هنری و فلسفی، بخشی از عمق و زیبایی زندگی آنان را به تصویر بکشم. وی با بیان اینکه تولید این اثر بیش از یک سال به طول انجامیده، اظهار کرد: فرایند ساخت فیلم بسیار دشوار و طولانی بود اما گروه تولید با عشق و تعهد کار را به پایان رساند.
پدران و مادران بیماران پروانهای، قهرمانان خاموشاند
حجتالاسلام سیدحمیدرضا هاشمی گلپایگانی مدیرعامل خانه ایبی، با بیان اینکه مسیر خدمت به بیماران ایبی با الهام از رنج و صبوری دخترش آغاز شد، گفت: اگر بیماری فاطمه سادات نبود، من هرگز در این مسیر قدم نمیگذاشتم. او برکتی الهی است که در سایهاش با دنیای بیماران پروانهای آشنا شدم و این راه را ادامه دادم.
وی به دشواریهای نگهداری بیماران پروانهای اشاره کرد و ار تجربیات سخت خود در این راه سخن گفت. وی با تأکید بر صبوری خانوادههای بیماران پروانهای افزود: پدران و مادران این بیماران، قهرمانان خاموشاند. همه ما خانه، دارایی و آسایش خود را دادهایم اما امیدمان را نفروختهایم. هر فرزند، نعمتی از سوی خداوند است و این بیماران مایه برکت در خانهها هستند.
ثبت دیدگاه