فرامرز پارسی ـ معمار، مرمتگر و پژوهشگر ـ در ادامۀ گفتوگوهای اسرار با موضوع بررسی و ارزیابی وضعیت نگهداری و مرمت آثار تاریخی در ایران، اظهار کرد: به نظر من مقایسه امسال یا پارسال چندان گویای واقعیت نیست. اصلاً مقایسهی دو یا سه ساله چندان روشنکننده نیست، چون گاهی در یک سال، دو کار بسیار مهم انجام میشود و در سالی دیگر ممکن است دستاورد قابل توجهی نداشته باشیم. پیشنهاد من این است که روند مرمت را در بازههای طولانیتر، مثلاً در طول چند دهه، بررسی کنیم، برای مثال در ۵۰ سال گذشته. ببینیم که آیا به طور کلی پیشرفتی داشتهایم یا خیر. آیا جامعه مرمتی ما کارنامهای قابل دفاع دارد یا خیر، و چه نقاط قوت و چه نقاط ضعفی در کارنامه خود ثبت کرده است تا بر پایه نقاط قوت بتوانیم بر ضعفهای خود غلبه کنیم.
این پژوهشگر مرمت گفت: به نظر من، ما در حوزه مرمت، در مجموع حرکت خوبی داشتهایم. اگر مرمت را با دوره پیش از انقلاب مقایسه کنیم (یعنی از اولین ثبت آثار در دورهی پهلوی اول تا انقلاب) آن زمان تعداد آثار ثبت شده بسیار محدود بود در حالی که آمار بسیار بزرگتری داریم. این آمار البته بدون در نظر گرفتن میراث ناملموس است که در گذشته اصلاً به آن توجهی نمیشد و در سراسر دنیا اهمیت یافته و ما نیز ثبتهایی مانند جشن نوروز را در این زمینه انجام دادهایم اما اگر فقط به آثار ملموس و مرتبط با حوزه مرمت بپردازیم، میبینیم اقدامات خوبی انجام شده است. ثبت آثار تاریخی به تنهایی کافی نیست، اما مقدمه بسیار مهمی است؛ زیرا ثبت ملی، پشتوانه حقوقی برای حفاظت از اثر ایجاد میکند. دیگر نمیتوان به سادگی طرحهای توسعه مانند احداث راه یا بزرگراه را بدون هماهنگی انجام داد. اگر اثری ثبت شده باشد، پیش از هر اقدامی باید از سازمان میراث فرهنگی استعلام شود. در غیر این صورت ممکن است اثری ارزشمند بدون اطلاع و به سادگی از بین برود. پس ثبت ملی گامی مؤثر در مسیر حفاظت است و در این زمینه سال گذشته هم پیشرفتهای خوبی داشتیم. پارسی اضافه کرد: نکته بسیار مهم دیگر در حوزه مرمت، توجه به بافتهای تاریخی است. مفهوم حفاظت از بافتهای تاریخی، پدیدهای نسبتاً جدید در ایران به شمار میآید و به طور جدی از حدود ۳۵ تا ۴۰ سال پیش مطرح شده است. پیش از انقلاب، تقریباً موضوع بافتهای تاریخی مطرح نبود. ظاهراً تنها یک همایش در دانشگاه علم و صنعت، حدود یک سال پیش از انقلاب، درباره بافتهای تاریخی برگزار شده بود. البته در کل دنیا نیز حفاظت از بافتهای تاریخی نسبت به حفاظت از ابنیهی منفرد، موضوع تازهتری است. پس از جنگ تحمیلی نیز بار دیگر در دانشگاه علم و صنعت، سمینارهایی درباره بافتهای تاریخی برگزار شد. آن زمان من دانشجو بودم و در یکی از دفاتر پژوهشی کار میکردم. کمکم مفهوم حفاظت از بافت به صورت جدی مطرح شد.
۰۸ اردیبهشت ۱۴۰۴ - ۱۹:۲۸
فرامرز پارسی، معمار و مرمتگر با اعتقاد بر اینکه مرمت ایران در مقایسه با چند دهه گذشته پیشرفت چشمگیری داشته است، درباره برخی موانع و چالشهای مرمت، از جمله بیتوجهی به فرآیندهای علمی مرمت، جدایی باستانشناسی از مرمت، مناقصههای دولتی و ضعف مشارکت مردمی و وامهای مخرب بنیاد مسکن سخن گفت.
ثبت دیدگاه