شمال غزه، «کشتن یک مرده، چه شجاعتی؟»

در میان ویرانه‌ها دستی به چشم می‌خورد، اما بازویی که آن را نگه دارد وجود ندارد. جان به‌دربرده‌ها به جمع آوری اعضای پراکنده شده پرداخته و می‌کوشند نزدیکان خود را از روی رنگ یک لباس شناسایی کنند. آیا از روی پا یا بازو می‌توان کودک خود را شناخت؟ در میان تصویرهای به دست آمده از نوار غزه، جسدهایی دوتا شده، چهره‌هایی که سه چهارم آن از بین رفته و پیکرهایی دیده می‌شود که با فشار ترکش بمب‌ها پرتاب شده و از اسکلت فلزی ساختمان‌های ویران شده آویزان است.
به گزارش اسرار، از ۶ اکتبر ۲۰۲۴، آغاز محاصره کامل شمال نوار غزه دست‌کم ۱۰۲۷ تن از اهالی غزه در بمباران‌ها و تیراندازی‌های توپخانه اسرائیل کشته شده‌اند. بنابر اعلام سازمان ملل متحد، بین ۱۰۰ تا ۱۳۱ هزار تن از شهرهای جبالیا، بیت حالون و بیت لاهیا رانده شده و به نقاط جنوبی‌تر پناه برده‌اند. ارقام سرسام آوری که هر روز افزایش می‌یابد.به گفته ولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در ۲۵ اکتبر، شمال نوار غزه «تاریک‌ترین ساعت‌های خود» را می‌گذراند: «وضعیت به شکلی غیرقابل تصور روز به روز وخیم‌تر می‌شود. سیاست‌ها و عملکرد دولت اسرائیل در شمال نوار غزه این خطر را دربر دارد که این منطقه را از همه فلسطینی‌ها پاک کند. با وضعیتی رودررو هستیم که به قساوت‌های جنگی و حتی جنایت علیه بشریت شباهت دارد.»منابع دفاعی بلندپایه به روزنامه «هاآرتص» گفته‌اند که سربازان ارتش اسرائیل مأمور شده‌اند که روستاها و شهرها در شمال و نیز دیگر بخش‌های نوار غزه را خالی کنند. به این ترتیب، آنچه دربرابر چشمان ما می‌گذرد یک پاکسازی قومی تمام عیار است.
در ۲۶ اکتبر، راکت‌های اسرائیلی ساختمان ۴ طبقه خانواده موقاط در محله زرقا در شمال شهر غزه را ویران کرد. در این ساختمان عده زیادی از ساکنان جابجا شده شمال این منطقه سکونت داشتند. در تصویرهای گرفته شده توسط عمر القطاع، خبرنگار- عکاس می‌توان دید که افرادی غیرنظامی می‌کوشند با دست خالی و بدون بیل یا بالابر جسدها را از زیر آوارها بیرون بکشند. آنها با دمپایی و سر برهنه و دست خالی زمین را می‌کنند. از میان خرابه‌ها پیکر خاک آلود یک کودک را بیرون می‌آورند.
از پاهای برهنه‌اش می‌توان فهمید که بین ۲ تا ۴ سال دارد. مردانی که طاقت نگاه کردن به این صحنه را ندارند، سر خود را بر می‌گردانند.
دو روز پیش از آن، دفاع غیرنظامی (آتش‌نشان‌ها و امدادگران) غزه اعلام کرده بودند که می‌باید کار خود در شمال نوار غزه را متوقف کنند «چون از سوی نیروهای اشغالگر اسرائیلی تهدید شده‌اند که اگر در داخل اردوگاه (پناهندگان) جبالیا باقی بمانند کشته و بمباران می‌شوند». ۵ تن از این امدادگران در منطقه شیخ زاید بازداشت و به محل نامعلومی برده شدند.
سخنگوی دفاع غیرنظامی افزوده که ارتش اسرائیل آخرین خودروی آنها در ناحیه شمال را تخریب کرده و بقیه را نیز ضبط نموده است. از این رو، در این ناحیه ۶۲ کیلومترمربعی هیچ آمبولانسی وجود ندارد. به این ترتیب، تنها مجروحانی می‌توانند به بیمارستان منتقل شوند که توسط خودروهای قراضه یا گاری‌هایی که با حیوان کشیده می‌شود حمل شوند. البته این کار درصورتی انجام می‌شود که بیمارستانی برای انتقال وجود داشته باشد.
ما جنگ های زیادی را از سر گذرانده ایم، اما هرگز چنین چیزی ندیده بودیم. این جنگی است که همه خطوط قرمز را پشت سر گذاشته و نهادهای بشردوستانه قضایی و بهداشتی بین‌المللی هیچ توانی برای مداخله و متوقف ساختن آن ندارند. برای کشتن و تخریب هرکاری مجاز است و آنچه که بر سر نظام سلامت آمده بی سابقه است
حمله به آخرین بیمارستان
بیمارستان کمال عدوان که بین بیت لاهیا و جبالیا واقع شده، آخرین از ۳ بیمارستانی است که هنوز در این منطقه – با زحمت – کار می‌کند. این بیمارستان نیز مانند همه مؤسسه‌های دیگر بهداشت و درمان، به طور مرتب و غالبا بدون اخطار قبلی مورد حمله قرار می‌گیرد. دیگر مانند آغاز کشتارها این امر نفی و انکار هم نمی‌شود و ستاد ارتش اسرائیل آنها را اعلام می‌کند.
در ۲۴ اکتبر، تانک‌های ارتش اسرائیل بیمارستان کمال عدوان، که از چندین روز پیش در حلقه محاصره بود را احاطه، یک دیوار خارجی آن را منفجر و طبقه سوم را مورد هدف قرار داد. ملزومات پزشکی‌ای که توسط «سازمان جهانی بهداشت» (OMS) در روزهای پیش به آن تحویل داده شده بود، ازبین برده شد. همچنین، این حمله دستگاه مولد اکسیژن پزشکی بیمارستان را از کار انداخت. در بخش مراقبت‌های ویژه ۲ نوزاد مردند. در بیرون سربازان تدارک یک حمله دیگر به بیمارستان را می‌دیدند اما در داخل بیش از ۱۵۰ بیمار و کارکنان توقیف شده بودند. شبکه تلویزیونی الجزیره به طور مستقیم تصویرهایی گرفته شده از بخش کودکان را پخش می‌کرد. روی یک تخت، زنی به آرامی یک کودک حدود ۱۰ ساله را نوازش می‌کرد. رنگ پوست کودک زرد تیره و درحال احتضار به نظر می‌رسید. کودکی دیگر، کوچک‌تر، تنها در تخت خود نشسته بود. بخش‌هایی از بدنش باند پیچی شده و روی صورت و بدنش تعداد زیادی کبودی دیده می‌شود. بازوی چپش در هوا حرکت می‌کند، گویی می‌خواهد یک مگس را بپراند. او با نگاهی پرسشگر به اطراف و چیزی که به نظر می‌رسد دندان شکسته‌اش باشد نگاه می‌کند.
در زمان انجام این حمله، ارتش اسرائیل ۴۴ تن از کارکنان مرد بیمارستان را بازداشت کرد. مثل زمان تخلیه اجباری جبالیا که سربازان زنان و کودکان را از مردان غیرنظامی بیش از ۱۶ ساله جدا کردند. در بسیاری از عکس‌های مربوط به پایان اکتبر دیده می‌شود که این مردان با لباس زیر به صف شده و در جلوی تانک‌های اسرائیلی حرکت می‌کنند و دست‌های خود که مدارک هویتشان را نشان می‌دهد را بالا برده‌اند. افرادی که بعد آزاد شدند می‌گویند که به افرادی که در بازداشت ماندند لباس سفید پوشانده شده و با چشم بسته برای برده شدن به مقصدی نامعلوم سوار کامیون شده‌اند. از اکتبر ۲۰۲۳ این تصویرها تکرار می‌شود.
مردانی که در اکتبر ۲۰۲۳ بازداشت شده و امروز آزاد شده‌اند، درمورد شرایط بد و غیرانسانی زندان و شکنجه در پایگاه اسرائیلی واقع در بیابان نقب، که از ۷ اکتبر تبدیل به بازداشتگاه زندانیان فلسطینی شده، شهادت داده‌اند. یک جراح اسرائیلی که برای انجام یک عمل جراحی بر روی یک زندانی مجروح شده توسط گلوله فراخوانده شده بود، درمورد این گوآنتاناموی اسرائیلی به شبکه رادیو بین‌المللی فرانسه (RFI) می‌گوید:
زندانی‌ها نام ندارند. همه به تخت خود بسته شده‌اند و نمی‌توانند تکان بخورند. چشم‌هایشان بسته است. برهنه‌اند. پوشک دارند. این نقض آشکار کنوانسیون ژنو و مقررات حرفه‌ای سازمان جهانی بهداشت است. چیزی بیش از شکنجه جسمی و روانی است.