جستجوی «زندگی» در اردوگاه آوارگان غزه

به گزارش اسرار، رسانه آمریکایی در گزارشی با بررسی فعالیت جوانان غزه در فضای مجازی و پنجره متفاوتی که این محتواها به زندگی مردم غزه گشوده است، به نوع متفاوتی از مقاومت اشاره کرد؛ مقاومتی که زندگی را ارج می‌نهد و زیر باران موشک‌های صهیونیست‌ها، در ویرانه‌های غزۀ جنگ‌زده، به‌دنبال ردی از یک زندگی معمولی می‌گردد.
به گزارش نیویورک‌تایمز، هفت ماه پس از شروع جنگ در غزه، «محمد سعید الحلیمی» با جدیت شروع به مستندسازی زندگی روزمره خود در غزه کرد. پیش از آغاز جنگ، الحلیمی که دوستان و دنبال‌کنندگانش او را با نام «مدو» می‌شناسند، غروب خورشید، ترانه‌ها و لحظات مهم زندگی خود را در ویدیوهای کوتاه ثبت می‌کرد و به اشتراک می‌گذاشت، اما زندگی‌اش پس از بمباران غزه از هم پاشید. دانشگاهش تخریب شد و او ناچار شد به یک اردوگاه ساحلی موقت نقل‌مکان کند.
با گذشت چند ماه از جنگ و طولانی‌شدن آوارگی مدو، او دوربین خود را به سوی تجربه سورئال زندگی روزمره در غزه چرخاند. این جوان ۱۹ ساله گفته است: «سعی داشتم چیز مثبتی را نشان دهم، نوعی تاب‌آوری علی‌رغم رنج روزمره که جنبه‌ای نادیده از سبک زندگی ماست.»
فلسطینی‌های محصور در غزه از آغاز جنگ شروع به ثبت رویدادها کرده و تصاویر غالباً دلخراشی از بمباران‌های رژیم صهیونیستی منتشر کرده‌اند که به میلیون‌ها نفر در سراسر جهان رسیده است. از آنجا که رسانه‌های رسمی جهانی در اعزام خبرنگاران خود به این باریکه با محدودیت‌های وضع‌شده از سوی رژیم صهیونیستی مواجه هستند، تصاویر مخابره‌شده توسط شهروندان عادی از حملات صهیونیست‌ها در غزه از همان ابتدا به‌سرعت دست‌به‌دست شد و بازدیدکنندگان زیادی پیدا کرد.
امروز اما این جوانان دریچه‌ای متفاوت به زندگی خود گشوده و روال زندگی روزمره در میانه جنگی یک‌ساله را به تصویر می‌کشند، جنگی که به نظر نمی‌رسد پایانی داشته باشد.به گزارش نیویورک‌تایمز، مدو شروع به انتشار پست‌هایی کرد که در آن‌ها انتظارهای چندساعته برای دریافت آب آشامیدنی، دستور پخت غذا با مواد غذایی محدود و باغچه‌ای که در کمپ آوارگان ساخته بود را به نمایش می‌گذاشت. او در یکی از این پست‌ها در حالی که سعی داشت فرایند کاشت یک بوته نعناع در باغچه‌اش را به دنبال‌کنندگانش در شبکه اجتماعی اینستاگرام نشان دهد از آنان پرسید: «در نظرات به من بگویید، چه اسمی باید برایش بگذارم؟»
حدود ۱۰هزار کیلومتر دورتر در مرکز ایالت فلوریدا، یک شهروند آمریکایی ۳۶ ساله به نام «سیرا تافت» در حال تماشای پست‌های مدو بود و درباره وضعیت وی احساس نگرانی می‌کرد. تافت درباره مدو می‌گوید: «او مثل کسی بود که اگر رو در رو ملاقاتش می‌کردم، می‌توانستیم بهترین دوست یکدیگر باشیم.»
زندگی در غزه از دریچه اینستاگرام
به گزارش رسانه آمریکایی، برخی فلسطینی‌ها در غزه نحوه پختن غذا بر روی آتش را با استفاده از هر مواد محدودی که در دسترس است، مستندسازی می‌کنند. برخی دیگر جعبه‌های کمک‌های بشردوستانه را باز می‌کنند یا روتین‌های ورزشی خود را با دنبال‌کنندگانشان به اشتراک می‌گذارند. در بعضی از حساب‌های کاربری جوانان غزه نیز می‌توان در میان آوار شهر و صف‌های طولانی برای دریافت آب، شاهد بازی‌های دوستانه فوتبال و شطرنج بود.
این جوانان که به زبان انگلیسی مسلط بوده و شاهد افزایش دنبال‌کنندگان خود هستند، دیدگاه‌های خود را به اشتراک می‌گذارند و برای دریافت کمک درخواست می‌کنند. آن‌ها از همان زبانی استفاده می‌کنند که اینفلوئنسرهای مطرح در سراسر جهان با استفاده از آن توانسته‌اند جزئیات زندگی خود را به اشتراک گذاشته و مخاطبان زیادی جذب کنند.
«لورا سروای» استادیار روزنامه‌نگاری در «دانشگاه خودگردان بارسلونا» که فعالیت‌های آنلاین فلسطینیان را مطالعه کرده، می‌گوید محتوای الحلیمی و دیگر جوانان فلسطینی که فعالیت‌های عادی مانند ورزش کردن یا آشپزی را در پس‌زمینه جنگ به تصویر می‌کشند، این ظرفیت را دارد که مخاطبان زیادی داشته باشد. او می‌گوید در اینجا دیگر زبان پیچیده روزنامه‌نگاری مطرح نیست، بلکه در دیدگاه دنبال‌کنندگان این محتواها، جوانانِ پشت این صفحات در واقع اشخاص آشنایی هستند که هستی خود را به نمایش گذاشته‌اند، هستی‌ای که مخاطبان آن را با هستی خود مشابه می‌دانند.
«محمد فارِس»، جوان فلسطینی ساکن خان یونس، پیش از آغاز جنگ، باشگاه ورزشی را مکان مورد علاقه خود معرفی کرده بود. او که به تشویق پدر و مادرش به ثبت رویدادهای زندگی‌اش روی آورده، از ماه آوریل روتین‌های غذایی و ورزشی خود را در حساب کاربری‌اش به اشتراک گذاشته و بیش از ۱۸۰ هزار دنبال‌کننده به دست آورده است.