تلویزیون دردسر ساز یک آسایشگاه

سکوت نکردم و در پاسخش گفتم: «حرف بی‌اساس نزن! فرمانده ما جلوی چشم خودم شهید شد! او تا لحظه آخر کنار ما ماند و جنگید، تا اینکه گلوله‌های دشمن جانش را گرفت!» افسر عراقی دیگر چیزی نگفت، اما عصبانیت از نگاهش پیدا بود. خوب می‌دانست که هیچ جوابی برای حقیقت ندارد.به گزارش اسرار، ابوالقاسم تختی، از اسرای عملیات والفجر مقدماتی، یکی از همان ۱۳ دانش‌آموزی بود که در بیجار کردستان با هم عهد بسته بودند تا برای دفاع از وطن، درس و مدرسه را کنار بگذارند و راهی جبهه شوند. او پس از روایت خاطراتش از حضور در عملیات و نحوه اسارت، به سختی‌های دوران اسارت در اردوگاه‌های رژیم بعث پرداخت و گفت: «زمانی که در اردوگاه موصل ۲ بودیم، عراقی‌ها برای ما تلویزیون آوردند و اصرار داشتند که برنامه‌های آن را تماشا کنیم. اما بچه‌ها از دیدن تلویزیون امتناع می‌کردند، زیرا این برنامه‌ها چیزی جز تبلیغات رژیم بعث علیه ایران و انقلاب نبود. ما به‌خوبی می‌دانستیم که هدف آن‌ها شست‌وشوی مغزی و تضعیف روحیه‌مان است، به همین دلیل زندان و تنبیه را به جان خریدیم اما تسلیم نشدیم.یک روز هنگام آمارگیری، افسر عراقی همه را جمع کرد و با صدایی پر از غرور و تهدید گفت: «هر کس تلویزیون نگاه می‌کند، برود آن طرف!» تعداد کمی از اسرا به آن سمت رفتند، اما اکثریت بچه‌ها سر جای خود ماندند. وقتی افسر عراقی این صحنه را دید، چهره‌اش درهم رفت، عصبانی شد و احساس کرد اقتدارش خدشه‌دار شده است. با خشم جلو آمد، چوبش را بالا برد و محکم به سرم کوبید و با تندی گفت: «تو چرا نگاه نمی‌کنی؟!»در حالی که درد شدیدی را در سرم حس می‌کردم، جواب دادم: «اگر می‌خواستم نگاه کنم، که به آن سمت می‌رفتم!» این پاسخ او را بیشتر عصبانی کرد و بگومگوی ما شدت گرفت. او شروع کرد به تکرار ادعاهایشان: «فرماندهان شما، شما را ول کردند و فرار کردند! آخوندها شما را جلو فرستادند و تنها گذاشتند! شما بسیجی‌ها را برای مرگ فرستادند!»حرف‌هایش برایم دردآور بود، اما بیشتر از آن، دروغ‌پردازی‌هایشان آزارم می‌داد. در جواب او گفتم: «از کجا این حرف‌ها را می‌گویی؟ مگر تو با ما بودی؟!» پوزخندی زد و با تمسخر گفت: «بی‌بی‌سی می‌گوید! همه این را می‌گویند!»سکوت نکردم و در پاسخش گفتم: «حرف بی‌اساس نزن! فرمانده ما جلوی چشم خودم شهید شد! او تا لحظه آخر کنار ما ماند و جنگید، تا اینکه گلوله‌های دشمن جانش را گرفت!» افسر عراقی دیگر چیزی نگفت، اما عصبانیت از نگاهش پیدا بود. خوب می‌دانست که هیچ جوابی برای حقیقت ندارد.