در زندان‌های مخفی تحت کنترل سازمان سیا چه می‌گذرد؟

به گزارش  اسرار، در طول جلسه دادرسی، شاکیان «محمد احمد بن سعود» و «سلیمان عبدالله سالم»، شرح دادند که چگونه آنها و همسالانشان به شدت مورد ضرب و شتم، غرق مصنوعی، محرومیت از خواب برای مدت طولانی و شکنجه‌های وحشتناکی قرار گرفتند که باعث شد آنها تا آخر عمر دچار زخم‌های روانی و جسمی شوند.
شاکی سوم، «گل رحمان»، توسط بستگانش در این دادخواست نمایندگی می‌شد که بعداً در خارج از دادگاه کارش فیصله یافت. گل رحمان بر اثر شکنجه شدید در بازداشت درگذشت. نکته قابل توجه این است که دو متهم اصلی که علیه آنها شکایت شده است، دو روانشناس آمریکایی به نام‌های «جیمز میچل» و «بروس جسن» هستند که برای سازمان سیا کار می‌کردند و برنامه شکنجه فیزیکی و محرومیت حسی را که برای «تخریب روانی زندانیان» استفاده می‌شد، رهبری می‌کردند.
براساس گزارش الجزیره، طبق اتهامات علیه آنها، این دو پزشک به موارد فوق بسنده نکردند، بلکه به بررسی امکان استفاده از مواد مخدر برای دستکاری ذهن بازداشت‌شدگان پرداختند.
این یک برنامه تحقیقاتی جداگانه بود که طی آن پزشکان سیا سوابق آزمایش‌های قدیمی شوروی در مورد استفاده از مواد مخدر روی زندانیان و بازداشت‌شدگان را مطالعه کردند.آنها همچنین از آزمایش‌های برنامه بدنام MK Ultra استفاده کردند که داستان آن را در گزارش جداگانه‌ای در صفحه Abaad با عنوان «برنامه مخفی و وحشتناک به رهبری سیا برای دستکاری ذهن‌ها» بررسی کردیم.
این برنامه سابقه طولانی در استفاده از داروهای روانگردان مانند LSD روی انسان‌ها بدون اطلاعشان، به منظور پیشبرد برنامه «پروژه دارو» داشت، که بخشی از سفر طولانی سیا برای توسعه چیزی بود که آنها «سرم حقیقت» برای استفاده روی زندانیان و بازداشت‌شدگان می‌نامیدند.
اگرچه پرونده‌های MK ULTRA رسماً در سال ۱۹۷۳ بسته شد، آزمایش‌های کنترل ذهن از دوران جنگ سرد به آنچه آمریکا پس از وقایع ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ «جنگ علیه تروریسم» می‌نامید، راه خود را پیمودند و در سال‌های اولیه قرن بیست و یکم، به سنگ بنایی تبدیل شدند که وحشتناک‌ترین روش‌های شکنجه در زندان‌های ایالات متحده بر اساس آن ساخته شد.
سیا معتقد است که بازداشت‌شدگان آن اغلب اطلاعات مهمی دارند و بنابراین به دنبال استخراج «حقایق» از آنها با استفاده از روش‌های بازجویی غیرمتعارف، مشابه آنچه در عکس‌های فاش شده از زندان ابوغریب دیده می‌شود، است. یکی از این تصاویر، یک زندانی نیمه برهنه را نشان می‌دهد که سرش با کلاه نوک‌تیز پوشیده شده، دستانش دراز شده و سیم‌های برق از بازوهایش آویزان است.
۱- زندانیان تحت انواع شکنجه، مانند شوک الکتریکی، غرق مصنوعی و تحقیر جنسی قرار می‌گرفتند. – خبرگزاری آسوشیتدپرس زندانیان ابوغریب تحت شوک الکتریکی، غرق مصنوعی و تحقیر جنسی قرار می‌گرفتند. (خبرگزاری آسوشیتدپرس) این عکس معروف توسط «بری سندرز»، نویسنده و محقق آمریکایی در کتاب خود در سال ۲۰۰۹ با عنوان «ناپدید شدن انسان: ارواح بی‌خبر» مورد تفسیر قرار گرفت و گفت: «چقدر وحشتناک است وقتی باید به یاد داشته باشیم که این چهره پیش روی ما فقط یک «بازداشتی امنیتی» نیست، بلکه یک انسان است، نه یک عروسک برای نمایش، بلکه یک انسان زنده است.»
سندرز در کتاب خود اقدامات انجام شده توسط دولت «جورج دبلیو بوش»، رئیس جمهور سابق آمریکا را تجزیه و تحلیل می‌کند و می‌گوید که آنها مفهوم «زندانیان شبح» را به جهان معرفی کردند، چه در گوانتانامو در کوبا، ابوغریب در عراق یا زندان بگرام در افغانستان.
در پشت این دیوارهای وحشت، سازمان سیا از روش‌های وحشتناکی برای بازجویی از بازداشت‌شدگان برجسته استفاده می‌کرد. او می‌گوید: «ما هر از گاهی از ناپدید شدن کسانی که بازداشت‌های خشونت‌آمیز را تحمل می‌کنند و به مکان‌های ناشناخته‌ای برده می‌شوند تا با آنها به شیوه‌هایی که هیچ‌کس از آنها خبر ندارد، رفتار شود، مطلع می‌شویم.»
در شبکه‌ای از زندان‌های مخفی در بیش از ۵۴ کشور در سراسر جهان، معروف به «مکان‌های سیاه»، سازمان سیا بازداشت‌شدگان خود را که زندانیان با ارزش بالا می‌دانست، نگهداری می‌کرد. این مکان‌ها بعداً به عرصه جدیدی برای آزمایش‌های انسانی تبدیل شدند، جایی که زندانیان بدون محاکمه نگهداری می‌شدند و از ابتدایی‌ترین حقوق دفاع از خود محروم می‌شدند. بسیاری از آنها انگلیسی صحبت نمی‌کردند و حتی از اتهامات علیه خود اطلاعی نداشتند. این شیوه‌ها تا سال ۲۰۱۴ مخفی باقی ماندند، زمانی که سنای ایالات متحده گزارش مفصل و از طبقه‌بندی خارج‌شده‌ ۶۷۰۰ صفحه‌ای را منتشر کرد که روش‌های شکنجه وحشیانه مورد استفاده توسط سازمان اطلاعات مرکزی (سیا) را پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و نقض حقوق بشر ناشی از آنها شرح می‌داد.این گزارش بیان می‌کند که در سال ۲۰۰۲، سازمان سیا با روانشناسانی به نام‌های جیمز ای. میچل و جان بروس جسن قرارداد بست و این سازمان مبالغ هنگفتی را به آنها پرداخت کرد تا از تکنیک‌های جدید بازجویی پیشرفته روی زندانیان و بازداشت‌شدگان پرونده‌های امنیتی استفاده کنند. این روش‌های بازجویی مدرن شامل غرق مصنوعی، محرومیت از خواب، گرسنگی، لخت کردن و ایجاد نویز سفید بود که ادراک بازداشت‌شدگان را مختل کرده و آنها را از نظر روانی خسته می‌کرد. این روش‌ها همچنین شامل حبس در جعبه‌های کوچک و تنگ به نام «تابوت» بود که باعث وحشت روانی شدید بازداشت‌شدگان و احساس انزوا و خفگی می‌شد. حتی تکان‌دهنده‌تر اینکه، پزشکان مسؤول این پروژه ادعا کردند که غرق مصنوعی به زندانیان کمک می‌کند تا به صورت دوره‌ای از دوره‌های طولانی محرومیت از خواب که متحمل می‌شدند، رهایی یابند.