«در جستجوی فانوس خیال‌»؛ تصویرِ تجربۀ دانشجویان سینماست/ لزوم پیوند آموزش و صنعت سینما

به گزارش اسرار، مستند «در جستجوی فانوس خیال‌» ساخته شروین منیعی امسال همزمان با برگزاری جشن مهر سینمای ایران در تمامی استان‌ها برای دانشجویان سینما اکران شد. این مستند که به دغدغه‌های دانشجویان رشته سینما و مسیر پرفراز و نشیب هنر هفتم می‌پردازد، سال گذشته عنوان مستند برتر سال را کسب کرد. به این بهانه با کارگردان این مستند به گفت‌وگو نشستیم.
چه شد که چالش‌های تحصیلات در رشته سینما سوژه مستند شد؟ ارزش افزوده‌ این مستند چیست؟
ایده این مستند از علاقه من به سینما و تجربه تحصیلات دانشگاهی در این رشته شکل گرفت. در طول دوره تحصیلم و از بحث‌های مکرری که با دانشجویان و اساتید پیرامون چالش‌ها و فرصت‌های تحصیل در رشته سینما داشتیم، به این ایده رسیدیم. این مستند تلاشی برای ارائه تصویری جامع و واقع‌گرایانه از مشکلات و تجارب دانشجویان سینما در دانشگاه‌های مختلف است. طی سه سال، این اثر به بررسی دیدگاه‌های مختلف دانشجویان درباره واقعیت‌ها، چالش‌ها و فرصت‌های تحصیل در سینما پرداخته است.«در جست‌وجوی فانوس خیال» با به تصویر کشیدن اختلاف‌نظرها و شخصیت‌های متفاوت دانشجویان، با تاکید بر تنوع دیدگاه‌ها و ویژگی‌های فردی، هرچند گاه متضاد، تاکید می‌کند می‌توانند مکمل یکدیگر باشند و به غنی‌تر شدن دانش و تجربه سینمایی کمک کنند. این پیام فراتر از دنیای سینما، برای جامعه هم اهمیت دارد و بیننده را به تأمل بیشتر درباره تفاوت‌ها دعوت می‌کند.
دیدگاه من در فیلم به این مساله معطوف است که چطور شخصیت، شرایط محیطی و نیازهای فردی می تواند تجربه افراد از یک رویداد را دگرگون و متمایز کند؛ این فیلم مخاطب خود را با این تجربه مواجه می‌کند که نظرات متفاوت افراد جامعه گرچه با یکدیگر در تضاد هستند لزوما نافی هم نیستند و هر کدام ایده‌هایی قابل اعتنا و حاصل تفاوت در نیازها و بازتاب شخصیت افراد است. از این منظر مخاطبین فیلم شامل همه اقشار جامعه، فراتر از جامعه دانشگاهی و سینمایی است.
تا چه میزان اساتید این حوزه مد نظر شما بودند و به آنها نقد داشتید یا نقطه نظر شما در مستندتان بودند؟ تا چه میزان دانشجوها مد نظر بودند؟
مستند بیشتر به نظرات و تجربیات دانشجویان تمرکز دارد و تلاش می‌کند طیف وسیعی از دیدگاه‌ها را به تصویر بکشد. کیفیت آموزشی از جنبه‌های مختلفی برخوردار است که در فیلم نیز به آن‌ها پرداخته شده. اساتید تنها بخشی از سیستم آموزشی هستند و بسیاری از آن‌ها خود از فارغ‌التحصیلان همین دانشکده‌های هنری‌اند.
خواست دانشجویان جذب و حفظ اساتید برجسته است، اما نیازهای دیگری هم مطرح می‌شوند؛ از جمله بازنگری در عناوین درسی و محتوای آن‌ها و کاربردی‌تر شدن دروس، به‌روزرسانی امکانات آموزشی و استاندارد کردن تجهیزات متناسب با نیازهای تولیدات سینمای ایران، مثل دوربین‌ها و تجهیزات نورپردازی و صدابرداری. همچنین، نیاز به فضای مناسب و استودیوی فیلم‌سازی استاندارد وجود دارد. این موارد و کمبودهای کیفی و کمی دیگر در مستند بررسی شده است.