جواد لاریجانی: تئوری‌ ترامپ این بود که ایران، لولوی منطقه است/ غربی‌ها می‌خواهند ایرانی‌ها فقط به آهنگ، رقص و هتلداری بپردازند

جواد لاریجانی با اشاره به سیاست‌های آمریکا تأکید کرد که ترامپ در پروژه «ایران‌فوبیا» ناکام ماند و نتوانست اجماع جهانی علیه ایران ایجاد کند. ایران با تکیه بر توان داخلی و همکاری‌های منطقه‌ای مسیر خود را پیش برد.به گزارش اسرار، محمدجواد لاریجانی، تحلیلگر مسائل بین‌الملل، در گفت‌وگوی ویژه خبری با اشاره به ویژگی‌های برجسته سیاست خارجی دولت آیت‌الله رئیسی، بر رویکرد متفاوت و مستقل او در مواجهه با تحریم‌ها و نظم جهانی تأکید کرد.بنا به روایت فارس، لاریجانی اظهار داشت: «آیت‌الله رئیسی در اداره کشور روش خاص خود را داشت، اما در عرصه سیاست خارجی با نگاهی راهبردی به تحریم‌ها برخورد کرد. ایشان اصل را بر این گذاشته بود که تحریم‌ها وجود دارند و باید کشور را با این شرایط جلو برد. برخلاف انتظار توقف یا التماس برای رفع تحریم، تئوری ایشان بر توان داخلی، ظرفیت‌های منطقه‌ای و نیروی انسانی متکی بود. باور داشت که بزرگ‌ترین معدن هر کشوری نیروی انسانی باهوش و باارزش آن است.»وی افزود: «رئیس‌جمهور فقید اعتقاد داشت که ایران می‌تواند اثر تحریم‌ها را کاهش دهد و به‌تدریج آن‌ها را بی‌اثر کند، بدون آن‌که با التماس یا اضطرار وارد مذاکره شود. ایشان در عین پایبندی به مذاکره، هرگز به‌دنبال توقف کشور تا تغییر رفتار غرب نبود. در موضوع مذاکرات نیز، نگاه روشنی داشتند و زیاده‌خواهی‌های آمریکا را نمی‌پذیرفتند.»لاریجانی با اشاره به گسترش افق سیاست خارجی در دولت سیزدهم تصریح کرد: «یکی از ویژگی‌های مهم سیاست خارجی ایشان، پایان دادن به نگاه محدود به آمریکا و غرب بود. با گشودن پنجره‌ای تازه، جهان وسیع‌تری دیده شد؛ همسایگان، روسیه، چین، کشورهای آسیایی و آفریقایی وارد مدار توجه شدند. این برخلاف دوره‌هایی بود که عمدتاً غرب دیده می‌شد و دیگر کشورها در درجه دوم اهمیت بودند.»وی همچنین به نقش‌آفرینی فعال ایران در مجامع بین‌المللی اشاره کرد و گفت: «دولت رئیسی حضور مؤثری در نهادهای چندجانبه مانند بریکس و شانگهای داشت و این مشارکت فعال، موجب گسترش میدان‌های دیپلماتیک ایران شد.»لاریجانی با تأکید بر یک نکته محوری در سیاست خارجی دولت رئیسی اظهار داشت: «مفهوم مقاومت در نگاه ایشان، به یک اصل رسمی و علنی تبدیل شد. مقاومت دیگر یک موضوع پنهان یا شعاری نبود، بلکه در همه مذاکرات جایگاه آشکار داشت. به همین دلیل، لقب «سید مقاومت» یا «رئیس‌جمهور مقاومت» را برای ایشان انتخاب کردند، و وزیر خارجه‌اش نیز به عنوان وزیر خارجه مقاومت شناخته شد.»