ازدواج بر سلامت جسمی و روانی، نشاط و کارآیی فرد تاثیر چشمگیری دارد اما این روزها میبینیم تمایل به ازدواج و فرزندآوری حتی بین جوانانی که شرایط اقتصادی خوبی هم دارند کمتر شده است.
به گزارش اسرار، یکی از موانع ازدواج بهنگام، به وجود آمدن حس عدم تمایل به ازدواج است که فرد نمیخواهد تشکیل زندگی مشترک دهد، روندی که قطعا پیامدهای جسمی و روحی برای او خواهد داشت.
تمایل نداشتن به ازدواج، علتهای زیادی دارد. ترس از ازدواج، به کمال نرسیدن خود، نداشتن اعتماد به نفس، وابستگی شدید به خانواده، گذشته ناموفق، نداشتن پشتیبان، رسم و رسوم غلط، تجملگرایی، شرایط نامناسب اقتصادی و …. برخی از این علل هستند که گریبانگیر جوانان شدهاند.از طرف دیگر بسیاری از جوانانی که ازدواج میکنند به ویژه قشر تحصیلکرده و مرفه تمایلی به فرزندآوری ندارند یا به سمت تک فرزندی میروند که این مساله نیز آسیبهای زیادی به خانواده و فرزندشان وارد میکند.چند سالی است که جامعهشناسان و جمعیتشناسان کشور، در مورد کاهش رشد جمعیت ایران هشدار میدهند و آن را زنگ خطری میدانند که اگر رشد جمعیت به همین روال ادامه یابد، تا سال ۱۴۳۰ میتواند ترکیب سنی جمعیت را تغییر دهد و کشور را به سمت سالخوردگی یا «پیری جمعیت» ببرد. موضوعی که بدترین پیامد آن، دور شدن کشور از رشد و توسعه اقتصادی خواهد بود.در این شرایط، کشور به تدریج مجبور به پذیرش نیروی کار از کشورهای دیگر میشود که تبعات خاص خود را دارد.به مناسبت هفته ملی جمعیت که از ۲۴ تا ۳۰ اردیبهشتماه برگزار میشود، به سراغ تعدادی از جوانانی که به تازگی تشکیل خانواده دادهاند و از چگونگی آغاز زندگی مشترک و فراز و نشیبهای آن رفتیم.«نگار» زن جوان اهوازی متولد سال ۶۵ و کارمند است که چند ماهی است زندگی مشترکش را آغاز کرده است. او درمورد چگونگی آغاز زندگی مشترکش اظهار کرد: ما زمانی که زندگی خود را آغاز کردیم از صفر شروع کردیم. همسرم کارگر یک شرکت خصوصی است و تقریبا چیزی برای شروع زندگی مشترک نداشت، اما با کمک هم زندگی خود را آغاز کردیم.وی افزود: اگر وام ازدواج نبود نمیتوانستیم خانه رهن کنیم. برای شروع زندگی خیلی از توقعات و انتظارات را کنار گذاشتیم. مثلا بسیاری از وسایل زندگی را نخریدیم. جشن عروسی را هم با کمک خانوادهها گرفتیم. این زن جوان بیان کرد: پشتیبانی خانوادهها خیلی به ما کمک کرد. از یک طرف دیگر خانوادهها برای خرید جهیزیه سختگیری نکردند و چیزهای زیادی که ضروری نبودند را نخریدم. خیلی از نیازها را هم در قالب کادوی عروسی به ما دادند.
نگار گفت: شاید ۱۰ سال پیش انتظارات خیلی بیشتری از آغاز زندگی مشترک داشتم، اما من هم مهریه سنگینی نخواستم و سختگیری نکردم. در حال حاضر زندگی آرامی داریم و خوشحال جوانان تجملگرایی و چشم و همچشمی را کنار بگذارند
«سیما» هم یک زن جوان اهوازی ۳۸ ساله و کارمند است که در دوران کرونا زندگی مشترکش را آغاز کرد و حالا یک دختر دارد.
وی گفت: ما برای آغاز زندگی مشترک خرج آنچنانی نکردیم. در محضر عقد کردیم و سر خانه و زندگیمان رفتیم. البته زمان عروسی ما در دروان کرونا بود اما اگر کرونا نبود هم جشن عروسی نمیگرفتم.
این زن جوان بیان کرد: زمانی که ازدواج کردیم، سختگیری نکردیم و از چیزهای زیادی گذشتیم مبل نداشتیم و یک فرش داشتیم. سال ۱۴۰۰ ازدواج کردم و آن زمان حقوق همسرم بسیار کم و ۲ میلیون و ۹۰۰ هزار تومان بود. خانوادهها بسیار به ما کمک کردند و هر چه نداشتیم در قالب کادو به ما کمک کردند.
سیما گفت: وام ازدواج خوب است اما عموم مردم فکر میکنند سود وام ازدواج ۴ درصد است، در حالی که هر سال ۴ درصد سود میگیرند. بعضی بانکها دو ضامن میخواهند و بعضیها یک ضامن. چرا باید اینگونه باشد؟ باید این سختگیریها را کنار بگذارند تا جوانان راحتتر بتوانند ازدواج کنند.
او عنوان کرد: همسرم در ابتدا در بخش خصوصی کار میکرد و حق عائلهمندی و اولاد را به او ندادند و باید به این مسائل نظارت شود. اوایل ازدواج و زمانی که باردار بودم شوهرم به دلیل تعدیل نیرو بیکار شد و با حقوق من زندگی را گذراندیم.
این زن جوان افزود: من بیکار شدن شوهرم را به خانواد هام نگفتم. شاید پدر و مادرها از روی دلسوزی کاری کنند که زوجین دچار مشکل شوند و کار به جاهای باریک بکشد. از طرف دیگر هزینههای آزمایشها و پیگیریها در زمان بارداری بسیار بالا است.
وی گفت: بچهدار شدن بسیار خوب است و به نظرم اگر زوجین شرایط دارند سه فرزند به دنیا بیاورند. اگر شاغل نبودم یا شاغل بودن مانع نمیشد حتما سه فرزند به دنیا میآوردم. اکنون هم به کمک مادر و خواهرم فرزندم را بزرگ میکنم و این موضوع بسیار به من کمک کرده است.
ثبت دیدگاه