به گزارش اسرار، اعتیاد، وابستگی فیزیکی و روانی به یک ماده شامل انواع مواد مخدر و محرک یا رفتاری مانند بازی های الکترونیکی و قمار است که به طور معمول این امر ناشی از عوامل ژنتیکی، محیطی، تغییرات شیمیایی مغزی یا مشکلات روانی است که فرد معتاد برای رسیدن به سطحی از لذت و یا کاهش و تسکین بخشی از دردهای جسمی خود به سوی آنها سوق می یابد.
از جمله عوامل اعتیاد می تواند ناشی از ژنها باشد که فرد را برای ابتلا به اعتیاد مستعد می کند و در دسترس بودن و قرار گرفتن در محیطهایی که مواد اعتیادآور به راحتی قابل دستیابی است و فشارهای روانی و اجتماعی مانند استرس، اضطراب، افسردگی و مشکلات شخصی می تواند یک فرد را گرفتار این معضل کند.
فرد معتاد به تدریج مقدار ماده مصرفی یا زمان صرف شده برای رفتار مورد نظر را افزایش میدهد، حتی با آگاهی از مضرات آن نمیتواند مصرف را قطع کند، مشکلات در روابط شخصی، عملکرد شغلی و اجتماعی از نتایج معمول اعتیاد است و تغییرات فیزیکی مانند کاهش وزن، خواب نامنظم و مشکلات قلبی و کبدی از علایم اعتیاد محسوب می شود.
آیا اعتیاد درمان پذیر است ؟
در خصوص اعتیاد زیاد صحبت شده اما اصل قضیه این است که دو اتفاق مهم باید در این زمینه روی دهد، یکی اینکه نگاه جامعه به اعتیاد باید علمی شود و برخورد مسوولان نیز از حالت موردی به کلان تغییر یابد.همچنین دیدگاه جامعه به معضل اعتیاد باید اصلاح و علمی شده و مواد محوری از ذهن ها حذف شود.
مواد مخدر را باید علامت مشکلات دانست و اینکه مسوولان باید نگاه خود را عوض کنند به این معنی است که باید ریشه های اعتیاد را پیدا کنند وگرنه در برابر سیل اعتیاد تسلیم می شویم.
مصرف مواد مخدر علامتی از یک مشکل است و مسوولان باید نگاه خود را به اعتیاد تغییر دهند.به طور سادهتر اعتیاد بیماری ارتباطات است؛ ارتباطات سالم مانع ایجاد اعتیاد می شود و ارتباطات آلوده و شبکه ناسالم باعث شعله ور شدن شعله های اعتیاد می شود به نحوی که جامعه را نیز شعله ور می کند و می سوزاند. به بیان دیگر متولیان جامعه و مردم باید مقوله مبارزه با اعتیاد را مردمی سازی کنند؛ انتظار اینکه مجموعه ای بیاید و کاری در این خصوص انجام دهد، انتظار عبثی است.
برای مردمی سازی مقوله مقابله با اعتیاد در محلات باید تاسیسات و گروههای مردم نهاد حتی هیاتهای مذهبی، مساجد و تکایا پای کار بیایند و با دو هدف اینکه شبکه سالم را بسازند تا بچه ها جذب آنها شوند و از آن شبکه های ناسالم که فعالانه خود را گسترش می دهند در امان بمانند.
در این شبکه ها برای نشاط بچه ها باید فکری شود چون برای تخلیه هیجانات نوجوانان و جوانان در این زمینه خیلی کم کار شده است و هیات های مذهبی ما باید هیاتهای نشاط نیز بشوند و این خیلی مهم است که از ظرفیت این تکایا، مساجد و سازمانهای مرم نهاد برای تخلیه هیجان و ایجاد نشاط معنوی و مذهبی استفاده شود.
ظرفیت های بسیار عظیمی داریم که مهجور و مغفول مانده است و از مساجد فقط برای مراسم درگذشتگان و فوتی ها استفاده می کنیم درحالیکه از ظرفیت آنها برای افزایش نشاط جامعه باید استفاده ببریم.
باید شبکه سازی سالم اتفاق بیفتد و جوان ما به این مساجد به عنوان مکانهای نشاط و لذت مراجعه کند.
توصیه می کنیم در این زمینه کار فرهنگی انجام دهیم که هیاتهای مذهبی در کنار کارهای مذهبی با ارزش، به هیات های نشاط هم تبدیل شوند.





ثبت دیدگاه