ارائه دو راهکار به احزاب برای تحقق«مشارکت حداکثری» در انتخابات

قـانون اسـاسی جمهوری اسلامی ایران،تمام لوازم نظام سیاسی فعال و کارآمد را در تمامی ابعاد پیش بینی کرده اسـت و بـه حزب نیز به عنوان یکی از مـهمترین لوازم نظام‌های سیاسی دنیا بـا رویـکردی مثبت توجه کرده است. در اصـل ۶۲ قـانون اساسی در مورد این مسئله بیان می‌کند: «احزاب،جمعیت ها،انجمن های سیاسی و صنفی و انجمن های اسلامی یا اقلیت دیـنی شـناخته شده آزاد هستند،مشروط به اینکه اصـول اسـتقلال،آزادی،وحدت مـلی،موازین اسلامی جمهوری اسـلامی را نـقض نکنند. هیچ کس را نمی توان از شرکت در آنـها مـنع کرد و یا به شرکت در یکی از آنها مجبور ساخت.»
حزب جمهوری اسلامی چگونه تشکیل و چرا منحل شد؟
در آغاز انقلاب اسلامی افرادی همچون شهید آیت‌الله بهشتی، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، هاشمی رفسنجانی(ره) و … ضرورت ایجاد یک تشکل فراگیر سیاسی مانند حزب جمهوری اسلامی را مطرح کردند.
سرانجام با تایید امام خمینی(ره) در ۲۹ بهمن ۱۳۵۷ ـ هفت روز پس از پیروزی انقلاب اسلامی ـ حزب جمهوری اسلامی اعلام موجودیت کرد و آیت‌الله بهشتی دبیرکلی آن شد. از هنگام تاسیس تا انحلال، حزب جمهوری اسلامی به مدت نزدیک به ۱۰ سال، در راس فعالیت‌های سیاسی کشور حضور چشمگیری داشت و اکثریت مجالس اول و دوم و دولت‌های دوم و سوم را دراختیار گرفت.
با این همه، فعالیت‌های تشکیلاتی حزب جمهوری اسلامی در نهایت به دلیل اختلافات شدید درون حزبی که از اواخر سال ۶۰ و با حذف طیف لیبرال‌ها از صحنه‌ سیاسی کشور آغاز شده بود در سال ۱۳۶۶ متوقف شد و واحدهای سیاسی که در آن فعالیت می کردند با نام و تابلوی خود فعالیت‌های تشکیلاتی را در جغرافیای سیاسی ایران کلید زدند.
انتخابات ۱۱ اسفند و نحوه فعالیت احزاب
کار تشکیلاتی و سیاسی به اینجا ختم نشد و در دولت‌های «پسا جنگ» بوِیژه در دولتی که شعارش «توسعه سیاسی» و «جامعه مدنی» بود احزاب و تشکل‌های سیاسی به همراه مطبوعات مجوز فعالیت، دریافت می‌کردند و فصل جدیدی در سپهر سیاست ایران آغاز شد و از آن مقطع سه کلید واژه «اصولگرایان»، «اصلاح‌طلبان» و «اعتدل‌گرایان» در ادبیات سیاسی ایران ماندگار شد.
به هرحال بهار احزاب و تشکل‌های سیاسی در ایام انتخابات است و از آنجا که سه ماه دیگر تا آوردگاه ۱۱ اسفندماه باقی نمانده احزابِ اصولگرا فعالیت‌های خود را بیشتر در قالب ائتلاف‌ها و جبهه‌ها دنبال و پیگیری می‌کنند تا در قالب منشور وحدت و همگرایی، لیست واحد در عرصه رقابت ارائه کنند. در این بین هم برخی دیگر از جریان‌های سیاسی که پیش از این در گذشته به عنوان «چپ خطِ امامی» و پس از دوم خرداد به نام«اصلاح‌طلب» شناخته شدند به صورت شفاف درباره حضور و بروز جریان متبوعشان در صحنه انتخابات اعلام موضع نمی‌کنند و هریک از کنشگران سیاسی در این اردوگاه موضع خود را درقبال صندوق رأی و مشارکت سیاسی مردم بیان می‌کند.